Halkların öfkesi büyüyor, düzen dümen peşinde -- Aykan Sever

Dünyanın genelinde kapitalizmin hem insanlık hem de doğaya dönük yarattığı köklü tahribat karşısında halkların öfkesi her geçen gün büyüyor. Trump ve benzerlerinin seçimlerde kaybetmesi bu süreci genel olarak ivmelendiriyor. Elbette egemen kesim bu gelişmeleri eli belinde izlemeyecek, yeni manipülasyonların eşliğinde saldırgan politikalarla bu gelişmeleri bertaraf etmeye çalışacak.
Bu yazının gündeminde ise bu işin Türkiye boyutu olacak. Türkiye'de öteden beri çarpık bir biçimde varolan kapitalizm dünyadaki genel seyir ve mevcut siyasal iktidarın talandan başka bir şey bilmeyen siyasetinin de katkısıyla iyice dibe doğru gidiyor. Bu soygun düzeni sayesinde önemli ölçüde semiren kesimler iktidara tutunmak için elbette elinden geleni yapıyor. Zira iktidardan düştükleri anda onları bekleyenin "normal" bir yaşam olmayacağını hepimizden daha iyi biliyorlar.
Türkiye'de resmi verilere göre bile imalat sanayi her geçen gün geriliyor. Fabrikalar kapatılıyor yada randıman düşürülüyor. Küçük işletmeler hızla iflasa sürükleniyor. Devletin rakamları tersini söylese de tarımsal üretimin de düştüğü en azından küçük üreticinin maliyetler nedeniyle ürünü dalında bıraktığı, meyvenin sebzenin tane hesabı satın alındığı bir gerçek. Büyük sermayedarlar ihracat sayesinde cebini dolduruyor olabilir ancak emekçi kesimleri için aynı şey geçerli değil. Bu koşullar dahilinde fon vurgununda olduğu gibi sermaye spekülatif alanlara yönelirken halklar neyle doyacak? Çalışanların maaşlarını gasp etmekte ısrar eden ve son 25 yılda 38 bin işçiyi katleden patronların böyle şeyleri sorun yaptığını düşünmemiz için fazla bir neden yok.
TC/rejim hegemonya kuramıyor
Oligarşi nihayetinde kendi suretinden bir Türkiye yarattı. Ülkeyi ucuz emek cennetine dönüştürürken, gençleri geleceksizleştirerek çeteleşmeye ve uyuşturucu bağımlılığına ittiler. Bu yüzden şiddetin her biçimine elleriyle davetiye çıkardıklarını söylemek abartılı olmaz. Özetle okullarda olan saldırılar tesadüf değildir, bağımlılığın ülkenin tüm coğrafyalarını sarmasının ve bunun paralelinde bir tür kimliksizleşmenin gençliğin-buna Kürtler de dahil- bugünkü varoluşunu biçimlendirmesi de.
Halkların sofradaki ekmeği her geçen daha da küçülürken özellikle genç kesimler üzerinde düzenin anlattığı masalların hiçbir hükmü yok. TC/rejim gençliğe ne öneriyor? Bugün çalışarak bırakın zengin olmayı hayatı bile idame ettirmenin olanaksız hale geldiği koşullarda çalmak çıpmaktan başka? Bugün gerek İslamcılık adına gerekse Türkçülük adına sergilenen pratikler çürümenin siyaset alanındaki temsilini şekillendirirken bunlar toplumsal kutuplaşmayı, öfkeyi tırmandırmak ve yeni düşmanlıklar üretmekten öteye bir anlam ifade etmiyor. Malum şahıs kimi gençlere rol model olarak sunuyor? Kendisini mi, oğlu Bilal'i mi yoksa ortağı Bahçeli'yi mi ? Gülmekten katılıp kalmamız için böylesine girişimlerde de bulunabilir tabii...
Bu ara rejim egemenler futbol üzerinden betonlaştırma/faşistleştirme faaliyetlerine hız vermeye çalışıyorlar ancak orada da gülünç duruma düşmekten kurtulamıyorlar. Zira futbol takımlarının zemini Türkçülük yapmaya pek müsait değil. Ülkedeki futbol takımlarındaki oyuncuların yüzde doksanı "yabancı". Uluslararası karşılaşmalarda da dökülünce neyin edebiyatını yapacaksınız ? Bakın pek bir milliyetçi Mesut Özil bile Arda Güler'e Türkiye'yi geleceğin için bırak evladım diyor. Bir ayakları çukurda liderler, topçuyla-popçuyla, sosyal medya fenomenleriyle hegemonya kuramayanların şiddetten başka bir halta temayülleri olabilir mi? Son olarak sosyal medyada ön plana çıkan Türk-Türkiyeli tartışmasında da görüleceği üzere alabildiğine özgüvenden yoksun bir milliyetçiliğin ne kadar ulursanız uluyun bu toplumu betonlaştırmaya yetmeyeceği umuyorum herkes için aşikardır.
Bu faslı bitirmeden soralım: Yıllar sonra Mahir Çayan hala gençlerin hayallerini besliyorken sizin "Dr. Bilal" onca şatafata rağmen neden alay konusu olmaktan kurtulamıyor?
Bugünün bir diğer gerçeği oligarşi içi çelişkilerin artması. Zira pasta epey küçüldü ve paylaşamıyorlar. Birçok konuda belki anlaşamıyorlar ama halkların öfkesini manipüle etme ve bastırma başlıklarında mutabıklar. Kılıçdaroğlu CHP'sinde de görüleceği üzere sadık müttefiklere sahipler. Diğer muhalif kesimlerse bütün iç huzursuzluklarına rağmen MİT gibi devlet kurumlarının manipülasyonlarına her koşulda boyun eğeceklerini sergilemekten geri durmuyorlar. Bu masalları kendi kendilerine "norm dışı devlete alet olmayalım..." mantraları eşliğinde yenilir yutulur hale getirmekten kaçınmıyorlar. Toplumsal mücadelenin herhangi bir kanalından beslenmeyen düşüncenin başka bir yere evrilmesi de beklenemez.
Düzenin biriken öfkenin bir toplumsal patlamaya dönüşmemesi için çeşitli sübaplar oluşturmaya çalıştığı, önemli ölçüde devletin ideolojik aygıtlarına dönüşmüş sendikalar ve partiler dahil bu kapsamda seferber edilirken TC/rejimin faşistleştirme sürecini ilerleterek görece daha açık bir diktaya dönüşeceği öngörülebilir. Bu aynı zamanda toplumun geniş kesimlerini de faşist-sağcı zihniyete doğru evrilmeye zorlayacaktır. Ancak açlığı lafla gideremezsiniz. Yani çelişkilerin uçlarını keyfe keder törpüleyemezsiniz. Nitekim Erdoğan onca tavize rağmen Aliyev'in bile gönlünü alabilmiş değil, niye sizce?
Gri alanlar genişliyor
Post-modern karakterli 3. Dünya Savaşı yerkürenin genelinde belirsizlikleri her geçen gün atırıyor. Bir başka deyişle gri alanlar zihinsel ve fiziksel anlamda büyüyor. En azından teorik olarak her an, herkes, her şeyi yapabiliyor ve her şey olabiliyor. Bu durum güç sahiplerine daha fazla yeni manipülasyonlar için manevra alanları yaratıyor. Ancak bütün bunları sorgulayan insanlık ve doğanın hakları adına mücadele eden kesimler bu kesif bulutları yavaş yavaş dağıtıyor. Son aylarda henüz ütopya yoksunu olsa da giderek kitle hareketlerinin yükseldiği ve güç dini mensuplarını yer yer gerilettikleri görülüyor. Macaristan, Sırbistan, Fransa , İspanya, ABD, İsrail, Paraguay gibi örnekler kimi yanlarıyla bu durumun temsili olarak karşımıza çıkıyor. Buna karşın Avrupa'da ırkçılığın kurumsal düzeyde yerleşikliği kazandığı örnekler de var.
Burada kritik olan şey mücadelenin kaçınılmazlığını kabullenerek buna göre örgütlenmek ve bunun öncelikli bir gereği olarak "uygun" ideolojik çerçeveyi yaratmanın yollarını aramakta. Bunun ötesinde baştan egemenle uzlaşılabileceğini varsayarak hareket etmenin kölelikle veya oligarşinin size bahşettiği bir yaşam biçimini kabul etmekten ötesine geçemeyeceği ise bir gerçek.
Not: TC/rejim siyasal iktidarı sarsan gidişat karşısında şapkadan tavşan çıkarma cambazlıkları peşinde. Özellikle "süreç"le birlikte Türk emperyalizmininin iştahının kabardığı, Güney Kürdistan ve Rojava'ya dönük genişleme planları üzerinden ekonomik ve çeşitli sosyal sorunları "çözmeye" çalışmanın egemen kesimlerin elini rahatlatacağı bir gerçek. Özellike son dönem gündeme gelen Suriye'nin kuzeyinin 30 km derinliğine TC'ye 100 yıllığına kiralanması meselesi pekala bu arayışlardan birini şekillendirebilir. Bütün bu olan bitenlere seyirci kalındığı takdirde; oligarşi içi çelişkiler yeni topraklar ve yeni insanların iliğine kadar sömürülmesi sayesinde zayıflayıp, egemen kesimler siyasal elitlere ulufe dağıtarak TC'yi bir imparatorluğa dönüştürmenin ve ona uygun bir yönetim biçimine kavuşturmanın taşlarını döşeyebileceklerdir.




Yorumlar